அத்தியாயம்-1 அடிப்படை நம்பிக்கைகள் (பகுதி-1)

உண்மையான முஸ்லிம் ஒருவர் பின்வருவனவற்றை நம்புகிறார்.

1. இறைவன் ஒருவனே. அவன் மேலானவன், நிரந்தரமானவன், முடிவற்றவன், வல்லவன், கருணையுள்ளவன், அளவற்ற அன்புடையவன், படைத்தவன், பரிபாலிப்பவன், பாதுகாப்பவன். இவற்றை ஒரு முஸ்லிம் பரிபூரண நம்பிக்கைக் கொள்கிறார்.

இந்த நம்பிக்கை உறுதிபெற இறைவனையே முழுமையாக நம்பியிருக்க வேண்டும். அவனிடமே தஞ்சம் புக வேண்டும். அவனுடைய ஆணைகளுக்கு அடிபணிந்திட வேண்டும். அவனுடைய உதவிகளையே சார்ந்திருக்க வேண்டும். இந்த நம்பிக்கை மனிதனுக்கு கௌரவத்தை அளிப்பதோடு அவனை அச்சத்திலிருந்தும், விரக்தியிலிருந்தும், குற்றங்களிலிருந்தும், குழப்பங்களிலிருந்தும் பாதுகாக்கின்றது.

2. ஒரு முஸ்லிம் இறைவனின் தூதர்கள் அனைவரையும் நம்புகிறார். இறைவனின் தூதர்களுக்கிடையில் அவர் எந்தவித வேற்றுமைகளையும் பாராட்டுவதில்லை.

ஒவ்வொரு சமூகத்திற்கும் இறைவனிடமிருந்து ஒரு எச்சரிக்கையாளர் அல்லது ஒரு தூதர் வந்துள்ளார்கள். இத்தூதர்கள் நன்மையின் நனிசிறந்த போதகர்கள். நேர்மையின் உறைவிடங்கள். அவர்கள் மனித இனத்திற்கு அறிவூட்டுவதற்காகவும், இறைவனின் தூதை மனித இனத்திற்கு கொண்டு வந்து சேர்க்கவும் இறைவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள். வரலாற்றின் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் அவர்கள் அனுப்பப்பட்டார்கள். ஒவ்வொரு சமூகத்திற்கும் ஒரு இறைத்தூதரோ அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட இறைத்தூதர்களோ அனுப்பப்பட்டார்கள்.

சில காலங்களில் இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட இறைத்தூதர்கள் ஒரே காலத்தில் ஒரே சமூகத்திற்கு அனுப்பப்பட்டனர். இறைவனின் அருள்மறையாம் திருமறை குர்ஆன் 25 இறைத்தூதர்களின் பெயரைக் குறிப்பிடுகின்றது. முஸ்லிம்கள் இவர்கள் அனைவரையும் இறைவனால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட இறைத்தூதர்களே என நம்பி ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள்.

முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களைத் தவிர ஏனைய நபிமார்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்திற்கோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்புக்கோ அனுப்பப்பட்ட இறைத்தூதர்கள் எனத் தெரிகிறது. இருப்பினும் எல்லா இறைத்தூதர்களின் மார்க்கமும், அவர்கள் கொண்டுவந்த இறைத்தூதும் ஒன்றாகத்தான் இருந்து வந்திருக்கின்றது. அதுதான் ’இஸ்லாம்’. ஏனெனில் அது இறைவன் எனும் ஒரே ஆதாரத்திலிருந்து, ஒரே நோக்கத்திற்காக வந்தது. அதாவது மனித இனத்தை இறைவன் காட்டிய நேரிய பாதையில் வழி நடத்துவதாகும்.

விதிவிலக்குகள் எதுவுமின்றி இறைவனின் தூதர்கள் அனைவரும் மரணத்திற்கு உட்பட்ட மானிட பிறவிகளே! அவர்கள் வேத வெளிப்பாடுகளைப் பெற்றவர்கள், சில குறிப்பிட்ட பணிகளை நிறைவேற்றுவதற்காக இறைவனால் நியமிக்கப்பட்டவர்கள். இறைவனின் தூதர்களில் முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களே இறுதியானவர். மகத்துவமிக்கவர்!.

இது தாமாக தமது வசதிக்காக வைத்துக்கொண்ட நம்பிக்கையல்ல. இஸ்லாத்தின் ஏனைய நம்பிக்கைகளைப்போல இதுவும் ஆதாரபூர்வமான, வாத பிரதிவாதங்களின் அடிப்படையில் அமைந்தது. இங்கு நூஹ், இப்ராஹீம், இஸ்மாயீல், மூஸா, ஈஸா, முஹம்மத் (இவர்கள் அனைவர் மீதும் இறைவனின் சாந்தியும், ஆசிகளும் உண்டாவதாக!) போன்ற சில தூதர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுவது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

திருக்குர்ஆன் முஸ்லிம்களுக்கு இவ்வாறு கட்டளையிடுகின்றது:

அல்லாஹ்வையும், எங்களுக்கு அருளப்பெற்ற இவ்வேதத்தையும், இப்ராஹீம், இஸ்மாயீல், இஸ்ஹாக், யாக்கூப், முதலியவர்களுக்கும், இவர்களுடைய சந்ததிகளுக்கும், அருளப்பெற்ற யாவற்றையும், ஏனைய நபிமார்களுக்கு அருளப்பட்டிருந்தவற்றையும் நாங்கள் நம்புகின்றோம். அவர்கள் எவரிடையேயும் நாங்கள் பாகுபாடு காட்டுவதில்லை. இன்னும் இறைவனுக்கே நாங்கள் அடிபணிகின்றோம். (அல்குர்ஆன்: 2:136) ஒப்புநோக்குக. (3:84, 4:163-165, 6:84-87)

3. மேலே சொன்னவற்றின் விளைவாக முஸ்லிம்கள் இறைவனின் எல்லா வேதங்களையும், வேத வெளிப்பாடுகளையும் நம்புகின்றார்கள். இவ்வேதங்கள் இறைவனின் நேரிய பாதையை தம் மக்களுக்கு காட்டுவதற்காக இறைத்தூதர்களால் இறைவனிடமிருந்து பெறப்பட்டதாகும். திருக்குர்ஆனில் இப்ராஹீம், மூஸா, தாவூத், ஈஸா ஆகியோருக்கு வழங்கப்பட்ட வேதங்கள்பற்றி குறிப்பாக சொல்லப்பட்டுள்ளது. முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களுக்கு திருக்குர்ஆன் வெளிப்படுத்தப் படுவதற்கு வெகுநாட்களுக்கு முன்பே இந்த வேதங்களில் சில தொலைந்து விட்டன. சில இடைச்செருகல்களுக்கு உள்ளாயின. மற்றவை மறக்கப்பட்டு விட்டன. அல்லது புறக்கணிக்கப்பட்டு விட்டன அல்லது மறைக்கப்பட்டு விட்டன. Continue reading அத்தியாயம்-1 அடிப்படை நம்பிக்கைகள் (பகுதி-1)

பிரபஞ்சத்தின் ஒரே இறைவனாகிய அல்லாஹ்வின் தன்மைகள்!

  • அல்லாஹ் நித்திய ஜீவன் (என்றென்றும் வாழ்பவன்) (2:255)
  • அவனைத் தவிர மற்ற அனைத்தும் அழியக் கூடியவையே! (28:88)
  • எவருடைய பார்வையும் அவனை அடையாது; அவனோ யாவற்றையும் பார்க்கின்றான்!
  • அவனைப் போன்று வேறு எதுவும் இல்லை. (42:11)

[பாகம்-6] முஸ்லிமின் வழிமுறை.

அல்லாஹ்வுடன்…

அல்லாஹ்வுடன் நடந்து கொள்ளவேண்டிய ஒழுங்குகள்:

ஒரு முஸ்லிம் தன் தாயின் கருவறையில் இந்திரியத் துளியாக இருந்ததிலிருந்து அல்லாஹ் அவனுக்கு அருளிய அருட்கொடைகளை (இவ்வருட்கொடைகள் நாளை மறுமையில் அவன் இறைவனைச் சந்திக்கும்வரை அவனுக்குக் கிடைத்துக் கொண்டிருக்கும்) எண்ணிப் பார்த்து அதற்காக வல்ல நாயனுக்கு, அவனை தனது நாவால் புகழ்ந்து, துதிபாடி, தன் அவயங்களை அவனுடைய வழிபாட்டில் ஈடுபடுத்துவதன் மூலம் நன்றி செலுத்தவேண்டும்.

இதுதான் அல்லாஹ்வுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டிய ஒழுக்கமாகும். காரணம், அருட்கொடைளை அள்ளித் தந்தவனுடைய சிறப்பை மறுப்பதும் அவற்றுக்கு நன்றி கொல்வதும் ஒழுங்கல்லவே!

அல்லாஹ் கூறுகிறான்: உங்களுக்குக் கிடைத்துள்ள அருட்கொடைகள் எல்லாம் அல்லாஹ்விடமிருந்து வந்தவைதாம். (16:52)

அல்லாஹ்வின் அருட்கொடைகளை நீங்கள் எண்ணி முயன்றால் அவற்றை உங்களால் எண்ணவே முடியாது. (16:18)

மேலும் கூறுகிறான்: என்னை நீங்கள் நினைவு கூருங்கள். நானும் உங்களை நினைவு கூறுகின்றேன். (2:152)

தன்னையும் தன்னுடைய எல்லா நிலைமைகளையும் அல்லாஹ் சூழ்ந்தறிபவனாய் இருக்கின்றான் என்பதை ஒரு முஸ்லிம் உணர வேண்டும். அப்போதுதான் அவனுடைய உள்ளத்தில் அல்லாஹ்வைப் பற்றிய பயம், மதிப்பு மற்றும் கண்ணியம் ஏற்படும். அதனால் அல்லாஹ்வுக்கு மாறு செய்வதற்கும் அவனுக்கு கட்டுப்படாமல் இருப்பதற்கும் அவன் வெட்கப்படுவான். Continue reading [பாகம்-6] முஸ்லிமின் வழிமுறை.

இதய இரகசியங்களை அறிபவன் அல்லாஹ்வே!

அல்லாஹ் தன் திருமறையில் கூறுகிறான்: –

“மேலும், உங்கள் சொல்லை நீங்கள் இரகசியமாக்குங்கள், அல்லது அதை பகிரங்கமாக்குங்கள் – நிச்சயமாக அவன் இதயங்களிலுள்ளவற்றையும் மிக அறிந்தவன்” (அல்குர்ஆன் 67:13)

இந்த வசனத்தில் இருந்து நாம் பெற வேண்டிய படிப்பினைகள் ஏராளம் இருக்கின்றன. நாம் என்ன நினைக்கிறோம் அல்லது நமக்கு எது நமக்குத் தேவையாக இருக்கிறது என்பதை நாம் பிறருக்குச் சொன்னால் தவிர மற்றவர்களால் அறிந்து கொள்ள இயலாது. ஆனால் நம்மைப் படைத்த இறைவனான அல்லாஹ் மடடும் நாம் வெளிப்படையாக பேசுவதையும், நம் இதயங்களில் மறைத்து வைத்துள்ள இரகசியங்களையும் அறிவான். இந்தப் ஆற்றல் அல்லாஹ்வுக்கு மடடுமே உரியது.

எவரேனும் ஒருவர் மற்றவரின் இதயத்தில் உள்ள இரகசியங்களை அல்லாஹ்வைத்தவிர இறைநேசரோ, அவுலியாவோ, மற்றவர்களோ அறிந்துக் கொள்ள முடியும் என்று நம்பினால் அவர் அல்லாஹ்வுக்கு மட்டுமே இருக்கும் ஆற்றலாகிய இதயங்களில் உள்ள இரகசியத்தை அறியும் தன்மை அல்லாஹ் அல்லாதவருக்கு இருப்பதாக கருதுவதாகும். இதற்கு ஒரு உதாரணம் காண்போம்: –

ஒருவர் மலேசியாவில் இருந்துக் கொண்டு தம் மனதிற்குள், தம்முடைய ஒரு தேவையை நாகூரில் அடக்கமாகியிருக்கும் சாகுல் ஹமீது அவுலியா நிறைவேற்றித் தந்தால் அந்த அவுலியாவுக்கு காணிக்கை செலுத்துவேன் என்று நேர்ச்சை செய்வதாக வைத்துக் கொள்வோம். இங்கே இவர் இரண்டு விதமான ஷிர்க்கைச் (இணை வைத்தலைச்) செய்தவராகிறார்.

ஒன்று அல்லாஹ்வுக்கு மட்டுமே செய்ய வேண்டிய நேர்ச்சை என்ற வணக்கத்தை, அல்லாஹ்வைத் தவிர மற்றவரிடத்தில் செய்வது

இரண்டாவது மலேசியாவில் இருக்கும் அவருடைய மனதில் உள்ள இரகசியங்களை  அல்லது தேவைகளை அல்லாஹ்வுக்கு தெரிவதோடு மட்டுமல்லாமல் நாகூரில் இருக்கும் சாகுல் ஹமீது அவுலியாவுக்கும் தெரிகிறது என்று நம்புவது.

மேற்கண்ட இரண்டு நம்பிக்கைகளுமே இணைவைத்தல் என்னும் ஷிர்க்கின் வகையைச் சேர்ந்ததாகும்.

அல்லாஹ் கூறுகிறான்: –

“நிச்சயமாக அல்லாஹ் தனக்கு இணைவைப்பதை மன்னிக்கவேமாட்டான்; இது அல்லாத (பாவத்)தைத் தான் நாடியவருக்கு மன்னிப்பான்; எவன் ஒருவன் அல்லாஹ்வுக்கு இணை வைக்கின்றானோ, அவன் நிச்சயமாக வெகு தூரமான வழிகேட்டில் ஆகிவிட்டான்”
(அல்குர்ஆன் 4:116)

மேலும் நம் இதயங்களில் உள்ள இரகசியங்களை, (தேவைகளை, எணணங்களை) அறிபவன் அல்லாஹ் மட்டுமே என்று திருக்குர்ஆனின் பல இடங்களில் அல்லாஹ் கூறுகிறான். பார்க்கவும்  – 11:5, 11:31, 29:10, 48:18, 67:13, 28:69, 28:69, 2:284, 3:29, 14:38

இணைவைத்தல் என்னும் கொடிய பாவத்தைத் தவிர மற்ற பாவங்களை தான் நாடியவருக்கு மன்னிப்பேன் என்று அல்லாஹ் கூறியிருப்பதால் நாம் மிகுந்த எச்சரிக்கையோடு இணைவைத்தலின் சாயல் கூட நம் வாழ்வில் ஏற்படாதவாறு நாம் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

எனவே நம் இதயங்களின் இரகசியங்களை அறியக்கூடியவனான அல்லாஹ்விடமே நம் தேவைகளைக் கூறி பிரார்த்திக்க அல்லாஹ் கிருபை செய்வானாகவும்.

ஆக்கம்: புர்ஹான்
சவூதி அரேபியா

41.வேளாண்மையும் நிலக் குத்தகையும்

பாகம் 3, அத்தியாயம் 41, எண் 2320

இறைத்தூதர்(ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்” முஸ்லிம் ஒருவர் ஒரு மரத்தை நட்டு அல்லது விதைவிதைத்து விவசாயம் செய்து, அதிலிருந்து (அதன் விளைச்சலை அல்லது காய்கனிகளை) ஒரு பறவையோ, ஒரு மனிதனோ அல்லது ஒரு பிராணியோ உண்டால் அதன் காரணத்தால் ஒரு தர்மம் செய்ததற்கான பிரதிபலன் அவருக்குக் கிடைக்கும். என அனஸ் இப்னு மாலிக்(ரலி) அறிவித்தார்.

வேளாண்மைக் கருவிகளைத் துஷ்பிரயோகம் செய்வதால் விளையும் தீமைகளுக்கு அஞ்சுவதும், (வணிகம், வேளாண்மை இவற்றில் ஈடுபடுவதில்) விதிக்கப்பட்டுள்ள வரம்மை மீறுவதால் விளையும் (கேடுகளான இறைவனை மறத்தல், மார்க்கக் கடமைகளைப் புறக்கணித்தல் ஆகிய) தீமைகளுக்கு அஞ்சுவதும் (அவசியம்).

பாகம் 3, அத்தியாயம் 41, எண் 2321

முஹம்மத் இப்னு ஸியாத் அல் அல்ஹானீ(ரஹ்) அறிவித்தார். அபூ உமாமா அல் பாஹிலீ(ரலி), ஒரு வீட்டில் ஏர் கலப்பையையும் மற்றும் சில விவசாயக் கருவிகளையும் கண்டார்கள். உடனே அவர்கள், ‘இந்தக் கருவி ஒரு சமுதாயத்தினரின் வீட்டில் புகும்போது அந்த வீட்டில் அல்லாஹ் இழிவைப் புகச் செய்யாமல் இருப்பதில்லை’ என்று நபி(ஸல்) அவர்கள் கூற கேட்டிருக்கிறேன்” என்று கூறினார்கள். Continue reading 41.வேளாண்மையும் நிலக் குத்தகையும்